Πάντα με συγκινούσαν οι άνθρωποι της προσφοράς. Εκείνοι που εγκαταλείπουν τη βολή, την ασφάλεια και την καθημερινότητά τους για να σταθούν δίπλα σε ανθρώπους που δεν γνωρίζουν. Πόσο μάλλον σε μια εποχή που ο κόσμος συνηθίζει όλο και περισσότερο την αδιαφορία, με την αλληλεγγύη να μοιάζει πλέον με πράξη αντίστασης.

Όταν έμαθα για τους δύο νέους ανθρώπους από τα Τρίκαλα που συμμετείχαν στην ανθρωπιστική αποστολή για τη Γάζα, την Ελένη Τσιάντα και τον Δημήτρη Μπιτουλά Κουρούση, ένιωσα την ανάγκη να τους γνωρίσω. Ήθελα να καταλάβω από τι υλικά είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι που επιλέγουν να μην μένουν αμέτοχοι. Πώς διαχειρίζονται τον φόβο τους. Τι σημαίνει γι’ αυτούς αλληλεγγύη. Τι σημαίνει να παίρνεις θέση όταν γύρω σου πολλοί επιλέγουν τη σιωπή.

Μετά τη συζήτησή μου με τον Δημήτρη (ΕΔΩ), συνάντησα και την Ελένη. Ήταν μια ζεστή, βαθιά ανθρώπινη κουβέντα. Και τη χαρακτηρίζω ανθρώπινη γιατί η Ελένη είναι ένας άνθρωπος που αποπνέει ανθρωπιά σε κάθε της λέξη και σε κάθε της επιλογή.

Πριν ακόμη συμμετάσχει στην αποστολή για τη Γάζα, είχε ταξιδέψει δύο φορές στη Νότια Αφρική, προσφέροντας εθελοντικά τις υπηρεσίες της σε κατασκηνώσεις για παιδιά με αναπηρία. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται τα καλοκαίρια σε διεθνή κατασκήνωση στην Ελβετία, ενώ τους χειμώνες διδάσκει σκι ως απόφοιτη του ΤΕΦΑΑ Τρικάλων με ειδικότητα στην Ειδική Αγωγή.

Αξίζει πραγματικά να ακούσετε το podcast που κάναμε μαζί για να καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ.

Ακόμη ηχούν στα αυτιά μου ορισμένες από τις φράσεις της:

• Με θυμάμαι από μικρή να με ζορίζει το άδικο γύρω μου.
• Στα δέκα μου η μητέρα μου με πήρε μαζί της στην Ειδομένη και βοηθούσαμε τους πρόσφυγες που έφταναν στον τόπο μας.
• Είναι όμορφο να ξέρεις ότι δεν φοβάσαι μόνος σου. Καταλαβαίνεις πως ο φόβος σου δεν είναι παράλογος και πως είναι εντάξει να φοβάσαι.
• Σε κάποιες περιπτώσεις ίσως αξίζει να πεθάνεις για κάτι.
• Όταν βρισκόμασταν αιχμάλωτοι του ισραηλινού στρατού, υπήρχαν άνθρωποι που αγωνίζονταν για να επιστρέψουμε στα σπίτια μας και τελικά επιστρέψαμε. Για όσα βιώνει ο παλαιστινιακός λαός, ποιος αγωνίζεται;
• Όταν ξεκίνησε αυτή η αποστολή, όλοι κρύβαμε μέσα μας την ελπίδα ότι θα φτάσουμε στον προορισμό μας. Ο καθένας είχε πλάσει το δικό του σενάριο για εκείνη τη στιγμή. Αν έβλεπα τις ακτές, σίγουρα θα έκλαιγα και θα αισθανόμουν λύτρωση. Και αν συναντούσα ένα παιδί από την Παλαιστίνη, θα το αγκάλιαζα σφιχτά και θα του έλεγα ότι δεν θα ζει για πάντα μέσα στον τρόμο, ότι υπάρχει ελπίδα.
• Δεν μου αρέσει ο όρος ανθρωπιστική βοήθεια. Ο ανθρωπισμός διαφέρει από την ανθρωπιά. Αυτό που προσπαθώ να προσφέρω είναι ανθρωπιά και αλληλεγγύη.

Αποχαιρετώντας την μετά τη συνάντησή μας, σκεφτόμουν πόσο διαφορετικός θα μπορούσε να είναι ο κόσμος μας αν περισσότεροι νέοι άνθρωποι κουβαλούσαν μέσα τους την ίδια ευαισθησία, το ίδιο αίσθημα δικαιοσύνης και την ίδια ανάγκη να σταθούν δίπλα στον συνάνθρωπο. Ίσως τότε να ζούσαμε σε μια κοινωνία πιο δίκαιη, πιο φωτεινή και πάνω απ’ όλα πιο ανθρώπινη.