«Πριν από ακριβώς 24 ώρες το παγκόσμιο δίκτυο επικοινωνιών κατέρρευσε. Οι πόλεις βυθίστηκαν στο σκοτάδι και οι προμήθειες τελειώνουν. Ο πολιτισμός όπως τον ξέρουμε έκανε παύση. Είμαστε οι τελευταίοι επιζώντες της περιοχής…»
Αυτό ήταν το σενάριο που έδωσε το έναυσμα για τη φετινή θερινή περιπέτεια 16 παιδιών του 3ου Συστήματος Προσκόπων Τρικάλων στο Προσκοπικό Κέντρο «ΕΛΤΣΑ» στον Αμάραντο. Και μπορεί οι “The Last Survivors” να είναι μια φανταστική ιστορία, πίσω της όμως υπάρχει μια πολύ πραγματική εμπειρία ζωής.
Όταν βρέθηκα χθες στο «καταφύγιό» τους στο βουνό, μέσα στις οξιές και στα έλατα, αυτό που μου έκανε εντύπωση δεν ήταν το απαιτητικό πρόγραμμα δοκιμασιών και αποστολών. Ήταν η χαρά τους. Η αυθεντική χαρά παιδιών που ανακαλύπτουν τη φύση, που συνεργάζονται, σκέφτονται, δημιουργούν και μαθαίνουν να ξεπερνούν δυσκολίες μακριά από οθόνες και ανέσεις.
Είχαν μόλις καταφέρει να καθαρίσουν το λασπωμένο νερό μιας πηγής, εξασφαλίζοντας, στο πλαίσιο του σεναρίου, τη συνέχιση της ζωής στη «Ζώνη 168» (όσες και οι ώρες διαμονής τους στο ορεινό καταφύγιο). Κάθε μέρα φέρνει και μια νέα πρόκληση: γρίφους, αποστολές, κατασκευές, δοκιμασίες. Κι όμως, τα παιδιά αντιμετωπίζουν κάθε εμπόδιο με ενθουσιασμό και τη βεβαιότητα ότι μπορούν να τα καταφέρουν.
Για μία ολόκληρη εβδομάδα, οι 16 μικροί πρόσκοποι δεν συμμετέχουν απλώς σε μια κατασκήνωση. Ζουν τη δική τους περιπέτεια, ανακαλύπτοντας στην πράξη αξίες όπως η ομαδικότητα, η εφευρετικότητα και η αυτονομία.
Στο πλευρό των παιδιών βρίσκονται άνθρωποι που αφιερώνουν χρόνο, ενέργεια και μεράκι με έναν κοινό στόχο: να χαρίσουν στα παιδιά εμπειρίες που δύσκολα χωρούν στην καθημερινότητα της εποχής μας. Μέσα από το παιχνίδι, την περιπέτεια, τη συνεργασία και την καθημερινή συμβίωση στην κατασκήνωση, φροντίζουν να κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον τους, ενώ παράλληλα τους διδάσκουν πολύτιμες δεξιότητες ζωής και τρόπους να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες με αυτοπεποίθηση και ομαδικό πνεύμα.
Πίσω από αυτή την ξεχωριστή εμπειρία βρίσκονται ο αρχηγός Νίκος Βακουφτσής, οι υπαρχηγοί Άσπα Τρίμπα και Γιώργος Κυριακούλης, η αρχηγός Ομάδας Αλεξία Ντίνου, ο υπαρχηγός Αγέλης Δημήτρης Παπαβασιλείου και ο ειδικός συνεργάτης Γιώργος Νημάς, οι οποίοι μετατρέπουν κάθε ημέρα της κατασκήνωσης σε μια νέα περιπέτεια για τους μικρούς «survivors».
«Μου αρέσει η σκοπιά», λέει ένας από τους μικρούς κατασκηνωτές. Κάθε βράδυ, ανά δύο ώρες, δύο παιδιά αναλαμβάνουν υπηρεσία έξω από τις σκηνές, ώστε όλοι να νιώθουν ασφαλείς μέχρι το πρωί. «Μου αρέσει που χθες φτιάξαμε όλοι μαζί κορμό σοκολάτα», συμπληρώνει ένας άλλος. «Μου αρέσει όταν κάνουμε όλοι μαζί ντους», «μου αρέσει που έμαθα πώς να καθαρίζω το βρόμικο νερό όταν είμαι στη φύση», «μου αρέσει που κάνουμε πράγματα όλοι μαζί».
Οι απαντήσεις τους είναι απλές, αυθόρμητες και αποκαλυπτικές. Μιλούν για τη χαρά της συντροφικότητας, της συνεργασίας, της ανακάλυψης και της κατάκτησης μικρών, αλλά σημαντικών δεξιοτήτων. Για εμπειρίες που χτίζουν χαρακτήρα, ανθεκτικότητα και φιλίες.
Δεν υπήρξα ποτέ προσκοπίνα. Φεύγοντας όμως από τον Αμάραντο κατάλαβα πως το πραγματικό νόημα αυτής της τόσο ξεχωριστής κατασκήνωσης είναι ότι δίνει στα παιδιά τον χώρο και τον χρόνο να ζήσουν εμπειρίες που θα τα συνοδεύουν για μια ζωή. Να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους, να αναλάβουν ευθύνες, να μάθουν να φροντίζουν τον εαυτό τους και τους άλλους και κυρίως να ανακαλύψουν πόσα μπορούν να πετύχουν όταν λειτουργούν ως ομάδα.
Οι μικροί «The Last Survivors» του Αμαράντου μπορεί να συμμετέχουν σε ένα παιχνίδι περιπέτειας, όμως τα μαθήματα που παίρνουν είναι απολύτως αληθινά.
Κι αν με ρωτάτε, εμένα μου άρεσε περισσότερο απ’ όλα το γεγονός ότι κοιμούνται στις σκηνές, κάτω από τα δέντρα. Τρία παιδιά σε κάθε σκηνή, μακριά από οθόνες και ειδοποιήσεις, με συντροφιά τους ήχους του δάσους και τον έναστρο ουρανό. Φαντάζομαι πως εκεί, στις βραδινές τους κουβέντες πριν τους πάρει ο ύπνος, γεννιούνται οι αναμνήσεις που θα θυμούνται για πάντα. Ότι πέρασαν ένα καλοκαίρι στο βουνό, μαζί με τους φίλους τους, νιώθοντας πως μπορούσαν να κατακτήσουν τον κόσμο. Και αυτό είναι ανεκτίμητο!
