Τα μπλουζάκια των διοργανωτών έγραφαν “Αλληλεγγύη Χασίων”. Του Κωνσταντή Πιστιόλη είχε τη φωτογραφία του Βασίλη Μάγγου με τη φράση που έγινε σύμβολο αντίστασης “Κι ας μην νικήσουμε ποτέ, θα πολεμάμε πάντα”. Μια σημαία της Παλαιστίνης ξεδιπλώθηκε κάτω ακριβώς από τη σκηνή και εκατοντάδες φωνές ενώθηκαν σε ένα σύνθημα “Λευτεριά στην Παλαιστίνη”.
Το 1ο Φεστιβάλ Χασίων, στο πανέμορφο πάρκο Αγίου Θεοδοσίου στον Γάβρο, έδωσε το στίγμα του άμα τη εμφανίσει του: διασκεδάζουμε με όρους κοινότητας και ανθρωπιάς. Και η χαρά συμπορεύεται πάντα με τη μνήμη, τη διεκδίκηση και τον σεβασμό στον άνθρωπο. Γιατί όπως έλεγε και ο Χρόνης Μίσσιος «είναι οδυνηρά βιωμένο ιστορικά ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε σε καμιά κατεύθυνση ανθρώπινου πολιτισμού, όταν δεν επαγρυπνούμε και δεν υπερασπιζόμαστε αδιάλλακτα την κάθε ανθρώπινη ύπαρξη»…
Ο Ε-65 μας έφερε χθες βράδυ πολύ γρήγορα και άνετα στον Γάβρο, αφού προηγουμένως θαυμάσαμε από μακριά τους φωτισμένους βράχους των Μετεώρων και την Καλαμπάκα να απλώνεται μέσα στη νύχτα, σε μια εικόνα που δεν είχαμε ξαναδεί ποτέ έτσι. Μια νυχτερινή διαδρομή που αξίζει να κάνει κανείς έστω και μόνο για να απολαύσει αυτή τη μοναδική θέα.
Νέοι άνθρωποι από την “Αλληλεγγύη Χασίων” παντού, έτοιμοι να βοηθήσουν, να κατευθύνουν τον κόσμο και να εξασφαλίσουν ότι όλα λειτουργούν ομαλά. Η θέα του διακριτικά φωτισμένου ιστορικού ασκηταριού του Αγίου Θεοδοσίου σε καλούσε ώστε να ακολουθήσεις το προσβάσιμο μονοπάτι προς τα πάνω. Εκεί, λαξευμένο και χτισμένο μέσα στο βαθούλωμα του βράχου, το μικρό εκκλησάκι σου αποκαλύπτεται σαν κρυμμένος θησαυρός. Οι παμπάλαιες τοιχογραφίες του, ορισμένες από τον 16ο αιώνα, μαρτυρούν τη μακρά ιστορία του τόπου και προσθέτουν μια ξεχωριστή αίσθηση γαλήνης στον χώρο.
Αφού χαζέψαμε από ψηλά το τοπίο που απλωνόταν στα πόδια μας, κατεβήκαμε ξανά στο πάρκο γιατί οι μουσικοί είχαν ήδη πάρει τις θέσεις τους στη σκηνή και η βραδιά έμπαινε στον φυσικό της ρυθμό.
Οι “Manitarock” από τα γειτονικά Γρεβενά (την πόλη των μανιταριών) μια πραγματική αποκάλυψη! Ένα ευρηματικό και αβίαστο πάντρεμα της παραδοσιακής μουσικής με ροκ στοιχεία, δημιουργώντας απόλυτα ταιριαστούς μουσικούς διαλόγους ανάμεσα στο “Knocking on Heaven’s Door” και τη “Χαλασιά”, αλλά και στο “Αλησμονώ” και το “Whole Lotta Love”. Όπως άλλωστε διατείνονται συχνά και οι ίδιοι αρκετά κλασικά ροκ τραγούδια ταιριάζουν με τα δικά μας παραδοσιακά, καθώς βασίζονται στις ίδιες κλίμακες, στους ίδιους δρόμους, στις ίδιες μελωδίες.
Κι ανάμεσα στα τραγούδια τους, η “Νεράιδα”, απέκτησε ιδιαίτερη θέση για μένα. Ένα παλιότερο κομμάτι τους, γεμάτο ευαισθησία στο οποίο οι εικόνες της φύσης γίνονται η γλώσσα του έρωτα:
«Στις δρακολίμνες πλένεσαι
στη Φλέγκα π’ ανεβαίνεις
σαν τη νεράιδα γένεσαι
στολίζεσαι και βγαίνεις
Μανιταράκι του βουνού
του κάμπου μελισσάκι
χελιδονάκι τ’ ουρανού
του πέλαγου ψαράκι»….
Και μετά το “Sweet Home Kalampaka”, μια παιχνιδιάρικη προσαρμογή του πασίγνωστου “Sweet Home Alabama” από τον κιθαρίστα Σάκη Ντοβόλη, η σκηνή γέμισε από την πληθωρική και εκρηκτική παρουσία του Κωνσταντή Πιστιόλη. Για τρεις ολόκληρες ώρες, ο ταλαντούχος μουσικός μάς παρέσυρε σε ένα ασταμάτητο μουσικό ταξίδι, κρατώντας αμείωτο το κέφι και τους σφυγμούς μας στα ύψη μέχρι και το τελευταίο λεπτό!
Ο Κωνσταντής Πιστιόλης είναι από εκείνους τους μουσικούς που δεν περιορίζονται στο να παίζουν μουσική, αλλά τη μετατρέπουν σε εμπειρία. Χαρισματικός σκηνικός performer και πώς αλλιώς όταν βλέπεις μια μυθολογική μορφή που μοιάζει έντονα με έναν σύγχρονο Πάνα (δεν είναι τυχαίο που αυτή η φιγούρα έχει γίνει το χαρακτηριστικό του λογότυπο) να χοροπηδά στη σκηνή παίζοντας κλαρίνο και να εναλλάσσει με μοναδική δεξιοτεχνία τα μουσικά του όργανα πότε κρατώντας τον άσκαυλο, τη φλογέρα και την τρομπέτα, πότε την κιθάρα και τα διάφορα κρουστά και πότε καθισμένος μπροστά στο handpan, μεταμορφώνοντας κάθε φορά τον ήχο και την ατμόσφαιρα! Κι όλα αυτά με μια αξιοθαύμαστη αστείρευτη ενέργεια που δεν άφηνε κανέναν αμέτοχο.
Το χθεσινό του πρόγραμμα ήταν ένα ξεχωριστό μουσικό ταξίδι, που μας ταξίδεψε από τη θάλασσα στη στεριά και από τα αγαπημένα νησιά μέχρι τα βουνά.
Η βραδιά έκλεισε με τον τραγουδιστή να καλεί στην σκηνή τον πεθερό του Σάκη Τσιάρα, χαρίζοντας στο κοινό ένα από τα αγαπημένα τους παραδοσιακά τραγούδια!
Κι αν η μουσική ήταν ο τρόπος με τον οποίο το 1ο Φεστιβάλ Χασίων ένωσε χθες το βράδυ τους ανθρώπους, πίσω από τη γιορτή βρίσκεται ένα μεγαλύτερο όραμα της “Αλληλεγγύης Χασίων”: η δημιουργία μιας ενεργής κοινότητας που καλλιεργεί τη συλλογικότητα, στηρίζει όσους έχουν ανάγκη, προστατεύει το φυσικό περιβάλλον και αναδεικνύει την ιστορία και τον πολιτισμό των Χασίων.
Τον τρόπο που αυτό το όραμα γίνεται πράξη, το έδειξαν ήδη από την πρώτη ημέρα του φεστιβάλ, την Τετάρτη 12/8, με δράσεις αφιερωμένες στη φύση, τη δημιουργία και τη συλλογική δράση, με ελεύθερη είσοδο για όλους.
Ένα πρώτο βήμα για να ξαναζωντανέψουν τα Χάσια έγινε ήδη!
